تبلیغات
چکاوک
هر کس توتمی دارد و توتم هر کسی "ذکر" آدم بودن اوست...

:درباره وبلاگ

:آرشیو

:پیوندها

:نویسندگان

:آخرین پستها

آماروبلاگ

پنجشنبه 25 شهریور 1389-05:10 ب.ظ



 

با من بیا

با من به آن ستاره بیا...

به آن ستاره ای که هزاران هزار سال

از انجماد خاک و مقیاس های پوچ زمین دور است...

و هیچ کس در آن جا از روشنی نمی ترسد...

 




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:- -
سه شنبه 16 شهریور 1389-07:37 ب.ظ



 

خون ما

می شکفد بر برف

                        اسفندی...

خون ما

 می شکفد بر لاله...

خون ما

             پیرهن کارگران...

خون ما

             پیرهن دهقانان

خون ما

          پیرهن سربازان

خون ما

       پیرهن

            خاک

                 ماست...

 

نم نم باران...

                  با خون ما

                       شهر آزادی را

                            می سازد...

نم نم باران...

با خون ما

              شهر فرداها را

                             می سازد...

......

خون ما

                 پیرهن کارگران...

خون ما

                         پیرهن دهقانان...

خون ما

                     پیرهن

                                سربازان...

 

"خسرو گلسرخی"

 

پ.ن:  فردا اگر از راه نمی آمد

من تا ابد کنار تو می ماندم...

           من تا ابد ترانه ی عشقم را

          در آفتاب عشق تو می خواندم...




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:سه شنبه 16 شهریور 1389 07:50 ب.ظ
سه شنبه 9 شهریور 1389-08:19 ب.ظ



 

روزی از روزها

  شبی از شب ها

            خواهم افتاد و خواهم مرد...

 

اما می خواهم هر چه بیشتر بروم....

  تا هر چه دورتر بیفتم...

                 تا هر چه دیرتر بیفتم...

 

   هر چه دیرتر و دورتر بمیرم...

نمی خواهم حتی یک گام یا یک لحظه...

  پیش از ان که می توانسته ام بروم و بمانم...

        افتاده باشم و جان داده باشم...

              همین...

 

"دکتر علی شریعتی"




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:- -
دوشنبه 1 شهریور 1389-08:08 ب.ظ



 

شب چشم های بسته ی ماست...

آن گاه که به چراغانی

درون خود می نگریم...

 

"جلالی"

 




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:سه شنبه 9 شهریور 1389 08:12 ب.ظ
چهارشنبه 20 مرداد 1389-05:40 ب.ظ



وقتی تو نیستی

گم می شه آفتاب...

خاکستر می شه حریر مهتاب

از رفتنت من پر می شم از شب...

شب دلهره...شب اضطراب...

وقتی تو نیستی دنیا شب می شه...

شب از دل من...شب تا همیشه...

بی تو هر نفس تکرار ترس...

لحظه، لحظه نیست...نبض تشویش...

بی تو نه صدا مونده،نه آواز...

نه اشک غزل...نه ناله ی ساز...

بالی اگر هست از جنس کوه...

از رنگ خاک و حسرت پرواز...

هیچکی عاشقت این جور که منم

                           نبود و نشد...

لاف نمی زنم...

 

 

 




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:سه شنبه 9 شهریور 1389 08:13 ب.ظ
پنجشنبه 14 مرداد 1389-05:23 ب.ظ



 

کاش درختی می شدم

یکه و تنها...

در کشوری دوردست

که از کنار من

نه مردی می گذشت...

و نه در سایه ی من زنی می خفت...

فقط بر شاخه های من

مرغکی چند می نشستند

و آواز می خواندند...

و از سنگینی آن ها

شاخه های من خم می شد...

و از رفتن آن ها

برگ های من می لرزید...

"جلالی"

 

پ.ن:افسوس، این دنیا برای دوست داشتن

        خیلی کوچک است...

               خیلی کوچک است...خیلی!

 




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:- -
...
جمعه 8 مرداد 1389-09:34 ب.ظ



 

در سرزمین من

روزنامه ها لال به دنیا می آیند...

رادیو کر...

و تلویزیون کور...

و کسانی که طالب سالم زاده شدن

                                    این همه باشند را...

لال می کنند و می کشند...

کر می کنند و می کشند...

کور می کنند و می کوشند...

در سرزمین من!

 

آه ! سرزمین من !

 

 

                          " شیر کوه بی کس"

 

پ.ن: شب عمیق است،

      اما روز از آن هم عمیق تر

غم عمیق است، اما شادی از آن هم عمیق تر...

 

 

 

 




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:سه شنبه 9 شهریور 1389 08:15 ب.ظ
شنبه 2 مرداد 1389-04:57 ب.ظ



 

دوستت دارم بی آن که بخواهمت...

سال گشته گی ست این

که به خود در پیچی ابروار

بغری بی آن که بباری؟

 

سال گشته گی ست این

که بخواهی اش

بی این که بیفشاری اش؟

 

سال گشتگی ست این؟

خواستن اش

تمنای هر رگ

بی آن که در میان باشد

خواهشی حتی؟

 

نهایت عاشقی ست این؟

آن وعده ی دیدار در فراسوی پیکرها؟

 

پ.ن:

10 سال از روزی که "شاملوی بزرگ" رفته

 می گذره ...

یه شب مهتاب

ماه میاد تو خواب

منو می بره

از توی زندون..

مث شب پره با خودش بیرون...

صدای فرهاد و این آهنگ همیشه

 اشک می یاره تو چشام...

هر روز و هر شبم با شعرهاش می گذره

و من چقدر دوستش دارم...

بندم خود اگر چه بر پای نیست...

سوز سرود اسیران با من است...

2 مرداد سال 79 یکی از بدترین روزهای

زندگی یه دختر  17 ساله بود...

تو نمی دانی مردن

وقتی که انسان مرگ را

              شکست داده است

                           چه زندگی ست...

.

.

.

و متبرک باد نام تو...




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:شنبه 2 مرداد 1389 05:23 ب.ظ
چهارشنبه 30 تیر 1389-09:08 ب.ظ



 

برای اعتراف به کلیسا می روم...

رودر روی علف های روییده

بر دیوار کهنه می ایستم...

و همه گناهان خود را یکجا اعتراف می کنم

بخشیده خواهم شد به یقین...

علف ها بی واسطه با خدا سخن می گویند...

 




نظرات() 

تاریخ آخرین ویرایش:سه شنبه 9 شهریور 1389 08:17 ب.ظ